Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 225

1. لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَلَٰكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ

   Аллоҳ шуморо ба беҳудагӯӣ дар савгандҳоятон[[Дар маъсияти Аллоҳ, вафо на ба савганд аст ва ба назр ва на дар буридан аз хешовандон ва на дар ончӣ зердаст ва милки шахс набошад, нигаред, "Саҳиҳ"-и Бухорӣ; 6663.]] (дар дунё бо кафорат ва дар охират бо уқубат) муохаза намекунад (, монанди ин ки бигӯед, "оре, ба Худо" ва "на, ба Худо"), валекин, шумо (дар охират) ба ончӣ муохаза мекунад, ки дилҳои шумо қасд (-и кори баде ва ё дурӯғгӯӣ ё шикастани савганд) карда аст (ва ба чизе ба дурӯғ савганд ёд кардаед, ки он гузашта аст ва шумо медонед, ки он савганд дурӯғ аст). Ва Аллоҳ омурзандаи (беҳудагуиҳои шумо ва дар кайфар кардани шумо) бурдбор аст (, ки уқубути бандагонашро таъхир меандозад).

   2:225

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)