Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 226

1. لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ ۖ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

   Он касонро, ки занонашонро ило мекунанд[["Ило" савганд хӯрдани шавҳар бар тарки мубоширати занаш аст ва "ило" барои таъдиби занон равост, вале бояд ки аз чаҳор моҳ нарасад. Ва Пайғамбари гиромӣ (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) занонашро барои таъдиб як моҳ "ило" карда буд.]] (ва савганд ёд мекунанд, ки бо занони худ, то муддате ҳамхобагӣ намекунанд), чаҳор моҳ интизор кашидан лозим аст (, онгоҳ занонашонро ё бозмегардонанд ё ки талоқ медиҳанд). Пас, агар (аз ин савганд бо муоширати занонашон) бозгаштанд, пас (кафорати савгандро доданд). Ҳароина, Аллоҳ (ба ончӣ шумо дар ҳаққи занони худ тақсир кардаед,) омурзгори меҳрубон аст.

   2:226

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)