Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 214

1. أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۖ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاءُ وَالضَّرَّاءُ وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ ۗ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِيبٌ

   [Ҳар кӣ имон оварад ва ба дини Ислом гаравад ва шариати ӯро барпо дорад, Аллоҳ ӯро дар сахтиҳо ва фарохиҳо меозмояд ва агар дар фармудаҳои Аллоҳ дар ин ҳол сабр пеша кунад ва аз сахтиҳо наҳаросида бигузарад, пас ӯ дар имони худ содиқ аст ва аммо касе ки содиқ набошад дар озмоишҳо ноком мегардад ва аз Ислом рӯ мегардонад ва ӯ дар даъвои худ содиқ нест, зеро даъворо кирдор тасдиқ мекунад ва ё такзиб менамояд.] (Эй муъминон!) Оё пиндоштед, ки (бе ягон озмоиш ва имтиҳоне) ба биҳишт дароед, ҳол он ки монанди (ҳолати) онон ки пеш аз шумо гузаштаанд, (озмоишҳо) ҳанӯз ба шумо нарасида аст (ва то ҳол шумо монанди эшон бо сахтиҳо озмуда нашудаед). Эшонро сахтӣ (тангдастӣ) ва ранҷ (ва беморӣ) расид (ва бо хавфи душманон) ба ларза дароварда шуданд, (аз шиддати ғаму андӯҳ) гуфтанд, ки (он) ёрӣ (-и ваъдадодаи) Аллоҳ кай бошад? (Онгоҳ аз ҷониби Аллоҳ эшонро посух расид, ки эй муъминон!) Огоҳ бошед, ёрии Аллоҳ наздик аст (ва душворӣ ҳар андоза сахт бошад, ёрии Аллоҳ ҳам ба андозаи он мерасад).

   2:214

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)