Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 212

1. زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا ۘ وَالَّذِينَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۗ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

   Барои касоне ки (аз аҳли Макка ба Аллоҳ ва ба Пайғамбари ӯ) куфр варзиданд (ва шариати Исломро напазируфтанд, дӯстдории) зиндагонии ин гетӣ (бо фаровонӣ ва дороӣ ва шаҳватҳо ва неъматҳои бешумори он) ороста карда шуд (, то онро хеле сахт дӯст доштанд ва ҳушу ҳавову ҳаваси онҳо аз пайи он рафт ва дилҳояшон бо он ором гирифт ва онро бузург доштанд ва охиратро ба боди фаромӯшӣ супориданд) ва касонеро ки имон оварданд (ба сабаби тиҳидастиашон истеҳзо мекунанд, ки эшон дороияшонро дар роҳи хушнудии Аллоҳ харҷ менамоянд ва эшонро бехирад меномиданд, ки дунёро тарк намуда, рӯ ба сӯи охират овардаанд) ва касоне ки (аз ширк) парҳезгорӣ намуданд, рӯзи бозхост болотар аз эшон бошанд (ва дараҷа ва пойгоҳи парҳезгорону порсоён бо иззату икром дар биҳиштҳои баланд ва ҷойгоҳи кофирон бо хорӣ ва зиллат дар жарфои дӯзах бошад) ва Аллоҳ ҳар касеро хоҳад (дар ҷаҳон ва охират) бешумор рӯзӣ медиҳад (ва рӯзиашро фарох ва бепоён мегардонад).

   2:212

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)