Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 178

1. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى ۖ الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْأُنْثَىٰ بِالْأُنْثَىٰ ۚ فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاءٌ إِلَيْهِ بِإِحْسَانٍ ۗ ذَٰلِكَ تَخْفِيفٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ ۗ فَمَنِ اعْتَدَىٰ بَعْدَ ذَٰلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ

   Эй касоне ки имон овардед, бар шумо дар куштагон қисос лозим карда шуд (, агар амдан кушта шавад ё соҳиби хун аз қотил дарнагузарад ва ё дар ҳоле ки хунбаҳо талаб накунад, онгоҳ) марди озод ба ҷои марди озод ва банда ба ҷои банда ва зан ба ҷои зан (ба қисос кушта шавад). Пас ҳар кӣ (аз қотилон) ӯро аз хуни бародар (-и кушта)-аш чизе бахшида шуд (ва соҳиби хун аз қотил гузашт кард, ки ба ҷои қисос ба хунбаҳо розӣ шавад), пас (соҳиби хун аз қотил) ба некӯӣ пайравӣ кунад (ва хунбаҳоро бе зӯроварӣ бо нармӣ дархост кунад) ва (қотил) хунбаҳоро (бе ягон камиву коству таъхир) бо хушӣ ба вай (, яъне ба соҳиби хун) бипардозад. Ин ҳукм сабукӣ (ва осонӣ) ва раҳмате аз ҷониби Парвардигори шумост. Пас ҳар кӣ баъд аз ин (афв кардан) аз ҳад даргузарад (ва пас аз афв ва ё қабули хунбаҳо ва ё ситодани он қотилро бикушад), онгоҳ ӯро (дар дунё ва охират) азоби дарддиҳанда бошад.

   2:178

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)