Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 142 – 151

سَيَقُولُ السُّفَهَاءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلَّاهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِي كَانُوا عَلَيْهَا ۚ قُلْ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ ۚ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ

Бехирадон аз мардумон (-и аҳли китоб, чун ҷуҳудону насоро ва мушрикону мунофиқон) хоҳанд гуфт, ки эшонро (, яъне Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ва муъминонро) аз қиблаашон (аз Байтулмақдис) ки бар он буданд, чӣ чиз (сӯи Каъба) баргардонид (ки боре ба сӯе ва боре ба сӯи дигар рӯ меоваранд). Бигӯ, ховару бохтар (ва фармон) Аллоҳрост (ва бар ҷонибе ки хоҳад мефармояд, ки рӯ ба сӯи он ҷониб гардонед). Ҳар киро хоҳад ба сӯи роҳи рост (- ба сӯи дини Ислом) роҳ менамояд[[Нигаред, «Асбобу-н-нузул»-и Ас-Суютӣ. ]].
2:142
وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنْتَ عَلَيْهَا إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّنْ يَنْقَلِبُ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ ۚ وَإِنْ كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلَّا عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ ۗ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ

Ва (эй уммати Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) ҳамчунин шуморо гурӯҳи миёна (яъне шуморо гурӯҳи беҳтарин ва гузида) сохтем, то бар мардумон гувоҳ бошед (, ки пайғамбаронашон пайғомҳои илоҳиро ба эшон расонидаанд[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4487.]]) ва то фиристода (-и Аллоҳ Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ) бар шумо гувоҳ бошад. Ва (эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) он қибларо (Байтулмақдисро) ки бар он будӣ (нахуст муқаррар) накардем, магар барои он ки (то имони мардумро биёзмоем ва зуҳури онро) бидонем, ки чӣ касе Фиристодаро (тасдиқ ва) пайравӣ мекунад ва ҷудо аз он кас ки (аз шакку куфр ба Пайғамбар) бар ҳарду пошнааш (ба сӯи куфр) бозгардад (ва муртад шавад). Ва ҳароина, ин кор (рӯ ба сӯи қибла овардан бар мардумон) душвор аст, магар бар касоне ки Аллоҳ (эшонро) роҳ намуда (ва неъматҳои Аллоҳро шинохтаанд ва сипосгузорӣ намудаанд). Ва Аллоҳ имон(, яъне намозҳо)-и шуморо (ки шонздаҳ ё ҳафдаҳ моҳ[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4492 ва 4486.]] ба сӯи Байтулмақдис гузоридед) гум намесозад. Ҳароина, Аллоҳ ба мардумон (-и муъмин) бахшояндаи меҳрубон аст.
2:143
قَدْ نَرَىٰ تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمَاءِ ۖ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا ۚ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۚ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ ۗ وَإِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ

Ба дурустӣ, гаштани рӯи туро ба сӯи осмон мебинем (, ки барои дигар шудани қибла бо умеди фуруд омадани ваҳй ба сӯи он бисёр менигарӣ), пас туро ба сӯи қиблае бигардонем, ки бо он хушнуд шавӣ (ва онро дӯст дорӣ). Пас (дар намозҳоят) рӯи худро ба сӯи масҷиди Ҳаром[[Масҷиди Ҳаром ба ин маъност, ки хунрезӣ ва куштани касе дар онҷо ҳаром аст.]], (яъне ба сӯи қиблаи падарат Иброҳим ба сӯи Каъбаи бузургвор) бигардон! Ва (эй муъминон,) ҳар куҷо ки бошед, рӯйҳои хешро (дар намозҳоятон) ба тарафи он (қибла) бигардонед. Ва ҳароина, онон ки китоб (-и осмонӣ) дода шуданд (, яъне ҷуҳудон ва насоро) медонанд, ки ин (рӯй овардан ба сӯи Каъба) рост (ва собит) аз ҷониби Парвардигори эшон аст (, чунки дар китобҳояшон сифатҳои Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) медонанд, ки ӯ ба сӯи Каъба рӯ меоварад, вале аз рашку душманӣ онро пинҳон медоранд). Ва Аллоҳ бад-ончӣ мекунед, ноогоҳ нест (ва ҳама кирдори хӯрду бузурги шуморо медонад ва бо он кирдор шуморо подош ва ё кайфар мекунад)[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4488.]].
2:144
وَلَئِنْ أَتَيْتَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ بِكُلِّ آيَةٍ مَا تَبِعُوا قِبْلَتَكَ ۚ وَمَا أَنْتَ بِتَابِعٍ قِبْلَتَهُمْ ۚ وَمَا بَعْضُهُمْ بِتَابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍ ۚ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ إِنَّكَ إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ

Ва агар (барои сидқи худ дар дигаршавии қибла) пеши аҳли китоб ҳар нишонае (ё мӯъҷиза ва ё далеле) биёварӣ, (аз якравӣ ва саркашӣ) ҳаргиз қиблаи туро пайравӣ накунанд (ва ба сӯи қиблаи ту намоз нагузоранд) ва ту пайравикунандаи қиблаи эшон нестӣ ва бархе аз эшон пайравикунандаи қиблаи бархеи дигар нестанд (ва ҷуҳудон қиблаи тарсоёнро пайравӣ накунанд ва тврсоён низ қиблаи ҷуҳудонро пайравӣ накунанд). Ва агар пас аз он ки (аз ҷониби Аллоҳ) ба сӯи ту дониш омада аст, хоҳишҳои (раҳгумкунандаи) эшонро (, ки туро ба сӯи он мехонанд) пайравӣ кунӣ, ҳароина, онгоҳ ту аз ситамгоронӣ.
2:145
الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ ۖ وَإِنَّ فَرِيقًا مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ

Касоне ки эшонро китоб додем (, яъне ҷуҳудон ва насоро, азбаски васфи Муҳаммадро дар китобҳояшон дармеёбанд), ӯро мешиносанд, чунонки фарзандони хешро мешиносанд. Ва ҳароина, гурӯҳе аз эшон ин ростро (аз хусуси васфи Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод)) пинҳон медоранд (ва ба ӯ имон намеоваранд ва пайравияш намекунанд), ҳол онки эшон медонанд (, ки ӯ ҳақ аст).
2:146
الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ ۖ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ

(Эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) рост (-и собити шоистаи пайравӣ) ҳамон аст, ки аз Парвардигори ту (омада) аст, пас (дар таҳаввули Каъба) ҳаргиз аз шаковарандагон мабош!
2:147
وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا ۖ فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ ۚ أَيْنَ مَا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعًا ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

Ва ҳар кадомеро (аз аҳли дин) ҷонибе (ва қиблае) аст, ки ӯ рӯй ба сӯи он оварда аст. Пас (эй муъминон,) ба сӯи некиҳо (ва кирдорҳои шоиставу писандидаву фармонбариҳо, чун фароиз ва нофилаҳо, монанди намоз, рӯза ва ҳаҷу умраву ҷиҳод шитоб ва) пешдастӣ кунед! Ҳар куҷо ки бошед (, хоҳ дар жарфои замин ва хоҳ дар қуллаи кӯҳҳои осмонхарош) Аллоҳ шуморо (рӯзи растохез) ҳамагӣ (гирд) меоварад (ва подош ва ё кайфари кирдори шуморо медиҳад) , ҳароина, Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4492.]](ва тавонад, ки шуморо барои шумор гирд оварад, агарчӣ ҷисму андомҳои шумо пӯсида ва устухонҳоятон дар ҳам пошида бошад).
2:148
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۖ وَإِنَّهُ لَلْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

Ва ҳар ҷо ки (ба сафар) берун рафтӣ, (дар намозҳоят) рӯи худро ҷониби Масҷиди Ҳаром бигардон! Ва ҳароина, вай рост аз ҷониби Парвардигори туст. Ва Аллоҳ аз ончӣ ки мекунед, ноогоҳ нест.
2:149
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۚ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِي وَلِأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

Ва ҳар ҷо ки берун рафтӣ, пас (дар намозҳо) рӯи худро ҷониби масҷиди Ҳаром бигардон! Ва ҳар куҷо ки бошед (дар намозҳои худ) рӯйҳои худро бад-он ҷониб бигардонед, то ки мардумон(-и ҷуҳуд ва мушрик)-ро бар шумо далил набошад (, ки забон бар муҷодалаи шумо кушоянд ва чун ҷуҳудон гӯянд, ки чаро аз дини мо безор асту қиблаи моро пайравӣ мекунад ва ё мушрикон гӯянд, ки Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) давои дини Иброҳим мекунаду қиблаашро мухолифат мекунад), магар касонеро ки аз миёни эшон ситам намуданд (ва гуфтанд, ки Муҳаммад рӯй ба сӯи Каъба барои он меоварад, ки ӯ ба дини ниёгонаш иштиёқ ва майл дорад ва наздик аст, ки ба он бигардад). Пас (бар қиблаатон побарҷо бошед ва) аз (муҷодилаи ботили) эшон матарсед ва аз ман (бо фармонбардории амрҳоям) битарсед ва то неъмати хешро (бо раҳнамунӣ ба сӯи қиблаи Иброҳим ва бо омӯзондани дониши динатон) бар шумо пурра гардонам ва бошад ки роҳ(-и рост ро) биёбед.
2:150
كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ

Чунонки ба сӯи шумо аз миёни шумо фиристодае фиристодем, ки бар шумо оятҳои моро мехонад ва шуморо (аз ширку куфру маъсиятҳо ва хӯйҳои нописандида) пок месозад ва шуморо китоб (-и Қуръон) ва дониш (-и суннат ва фиқҳу аҳкоми динро) меомӯзад ва ба шумо ончиро меомӯзад, ки (пеш аз ин) намедонистед.
2:151

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)