Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 150

1. وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۚ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِي وَلِأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

   Ва ҳар ҷо ки берун рафтӣ, пас (дар намозҳо) рӯи худро ҷониби масҷиди Ҳаром бигардон! Ва ҳар куҷо ки бошед (дар намозҳои худ) рӯйҳои худро бад-он ҷониб бигардонед, то ки мардумон(-и ҷуҳуд ва мушрик)-ро бар шумо далил набошад (, ки забон бар муҷодалаи шумо кушоянд ва чун ҷуҳудон гӯянд, ки чаро аз дини мо безор асту қиблаи моро пайравӣ мекунад ва ё мушрикон гӯянд, ки Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) давои дини Иброҳим мекунаду қиблаашро мухолифат мекунад), магар касонеро ки аз миёни эшон ситам намуданд (ва гуфтанд, ки Муҳаммад рӯй ба сӯи Каъба барои он меоварад, ки ӯ ба дини ниёгонаш иштиёқ ва майл дорад ва наздик аст, ки ба он бигардад). Пас (бар қиблаатон побарҷо бошед ва) аз (муҷодилаи ботили) эшон матарсед ва аз ман (бо фармонбардории амрҳоям) битарсед ва то неъмати хешро (бо раҳнамунӣ ба сӯи қиблаи Иброҳим ва бо омӯзондани дониши динатон) бар шумо пурра гардонам ва бошад ки роҳ(-и рост ро) биёбед.

   2:150

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)