Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 148

1. وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا ۖ فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ ۚ أَيْنَ مَا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعًا ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

   Ва ҳар кадомеро (аз аҳли дин) ҷонибе (ва қиблае) аст, ки ӯ рӯй ба сӯи он оварда аст. Пас (эй муъминон,) ба сӯи некиҳо (ва кирдорҳои шоиставу писандидаву фармонбариҳо, чун фароиз ва нофилаҳо, монанди намоз, рӯза ва ҳаҷу умраву ҷиҳод шитоб ва) пешдастӣ кунед! Ҳар куҷо ки бошед (, хоҳ дар жарфои замин ва хоҳ дар қуллаи кӯҳҳои осмонхарош) Аллоҳ шуморо (рӯзи растохез) ҳамагӣ (гирд) меоварад (ва подош ва ё кайфари кирдори шуморо медиҳад) , ҳароина, Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4492.]](ва тавонад, ки шуморо барои шумор гирд оварад, агарчӣ ҷисму андомҳои шумо пӯсида ва устухонҳоятон дар ҳам пошида бошад).

   2:148

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)