Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 279

1. فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ ۖ وَإِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَالِكُمْ لَا تَظْلِمُونَ وَلَا تُظْلَمُونَ

   [Ин оят дар бораи қабилаи Амр писари Умайр аз Сақиф ва қабилаи Муғира аз қабилаи Махзум фуруд омада аст, ки дар рӯзгори ҷоҳилият миёни онҳо рибо буд, чун ба Ислом даромаданд, қабилаи Сақиф хост, ки аз қабилаи Муғира риборо бигирад вале қабилаи Муғира посух дод, ки мо риборо дар Ислом намедиҳем. Иқоб писари Усайд ноиби Макка ба Пайғамбари Аллоҳ (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) нома навишт ва ин оят фуруд омад ва Пайғамбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ин оятро ба сӯи эшон навишта фиристод. Чун оятро диданд, гуфтанд, ки ба сӯи Аллоҳ тавба кардем ва ончиро аз рибо боқӣ монда аст, фурӯ гузоштем:] Пас, агар (бозмондаҳои судро раҳо) накардед, онгоҳ ба ҷанге аз ҷониби Аллоҳ ва фиристодаи ӯ огоҳ бошед (, ки ба ҷанги Аллоҳ ва фиристодаи ӯ бархостаед). Ва агар тавба кардед (ва аз судхӯрӣ баргаштед), пас шуморо сармояҳои дороии шумост [[Дар Ислом, агар касе судхӯри намояд ва аз он даст накашад, ба пешвои мусалмонон воҷиб аст, ки ӯро ба тавба кардан ва тарк намудани судхӯрӣ фармон диҳад, агар саркашӣ кунад, гарданаш бизанад.]] (, яъне шуморо фақат қарзҳоест, ки ба мардум додаед ва пас) на шумо (бо гирифтани рибо бар мардумон) ситам кунед ва на (аз ҷониби қарздор бо кам кардан аз дороии шумо ҳангоми бозгардонидани қарз) бар шумо ситам карда шавад.

   2:279

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)