Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 275

1. الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبَا لَا يَقُومُونَ إِلَّا كَمَا يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطَانُ مِنَ الْمَسِّ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبَا ۗ وَأَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا ۚ فَمَنْ جَاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَانْتَهَىٰ فَلَهُ مَا سَلَفَ وَأَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ ۖ وَمَنْ عَادَ فَأُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

   Касоне ки суд[[Суд зиёдатиест, ки аз муомала бо нақд ва ё хӯрданӣ дар муддати муайян ва дар миқдори муайян гирифта мешавад, чунончи ба касе сад динор бидиҳад ва бигӯядаш, ки пас аз моҳе саду бист динор ва ё бештар аз он ба ман бармегардонӣ. Ё ки касе қарз бигирад ва дар муддаташ онро баргардондан натавонад ва ба соҳиби мол бигӯяд, ки муддати қарзро зиёд кун, то ман молро зиёд кунам.]] (мегиранд ва) мехӯранд (ва хуни мардумро бо он мемаканд, рӯзи қиёмат аз гӯрҳояшон аз сахтии тарс) барнамехезанд, магар чунонкӣ он кас бармехезад, ки ӯро шайтон ба девонагӣ осеб расонида аст (, ки гоҳ меафтад ва гоҳ бармехезад). Ин (девонавор бархостани онҳо рӯзи қиёмат,) бад-он сабаб аст, ки (судхӯрон ба ҳукми Аллоҳ эътирозкунон) гуфтанд: «(Судхӯрӣ ҳаром нест,) ҷуз ин нест, ки савдогарӣ монанди судхӯрист». Ва ҳол он ки Аллоҳ (рибҳ ва хариду фурӯши) савдогариро ҳалол намуд ва судхӯриро (аз сабаби зиёнҳояш) ҳаром гардонид. Пас ҳар киро аз ҷониби парвардигораш (дар бораи ҳаром будани судхӯрӣ ва саранҷоми бад ва иқоби он) ба ӯ панде омад, пас (аз судхӯрӣ тавба кард ва аз таомули судхӯрӣ) бозмонд, пас ончӣ гузашт (ва ончӣ аз судхӯрӣ чизе пеш аз таҳрими он хӯрда ва гирифта буд), ӯрост. Ва кор(-и афв)–и ӯ ба сӯи Аллоҳ (вогузор) аст (, агар хоҳад, биомурзадаш ва агар на, азобаш кунад). Пас ҳар кӣ (баъд аз таҳримаш ба судхӯрӣ) бозгашт, пас он гурӯҳ бошандагони дӯзаханд. Эшон дар онҷо ҷовидонаанд.

   2:275

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)