Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 273

1. لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيمَاهُمْ لَا يَسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا ۗ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ

   [Ин оят дар ҳаққи аҳли суффа фуруд омада, ки чаҳорсад нафар аз муҳоҷирон буданд ва Қуръон меомухтанд ва дар ҷангҳо ва сароё берун мерафтанд:] (Садақа) барои дармондагонест, ки (аз хонаву дар ва аз ватанашон бароварда шуданд ва) дар роҳи Аллоҳ (дар ҷиҳод аз касби рӯзӣ) роҳбанд карда шуданд (, ки ба сабаби донишомузӣ ва ё ҷиҳод ё барои савдогарӣ ва рӯзиҷӯӣ) дар замин гаштан (ва сафар кардан) наметавонанд. Нодон (аз рӯи гуфтору ҳолашон) ба сабаби хештандорӣ (ва порсогӣ ва иффатпешагӣ ва аз дархост парҳез кардан) эшонро тавонгар мепиндорад. (Эй Муҳаммад, ту) эшонро аз чеҳраҳояшон (ва аз хоксориву фурӯтанӣ ва асари ҷуҳдашон ва аз заифӣ ва ҷомаҳои куҳнаашон) мешиносӣ. (Ҳангоми ночорӣ,) аз мардумон бо исрор дархост намекунанд (, балки бо лутф дархост менамоянд). Ва ҳар чӣ аз мол (барои хушнудииАллоҳ) харҷ кунед, пас ҳароина, Аллоҳ ба он доност (ва подошатонро ба некӯӣ хоҳад дод).

   2:273

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)