Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 245

1. مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً ۚ وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

   Кист, он ки (аз моли ҳалоли худ бо дили пок) ба Аллоҳ воми накӯ бидиҳад (ва онро дар роҳи ӯ харҷ кунад), пас Аллоҳ онро (дар ҷаҳон ва охират) бар эшон чандин баробар меафзояд (ва ҳар дирҳамеро то ҳафтсад баробар ва бештар аз он дучанд кунад, то ин ки бепоён гардад ва шуморида нашавад). Ва Аллоҳ (рӯзиро баҳри бархе барои озмоиш) танг месозад ва (барои бархе барои ибтило) фарох мегардонад. Ва (дар охират) ба сӯи ӯ баргардонида мешавед (ва ӯ шуморо подош ва ё кайфар мекунад).

   2:245

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)