Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 207

1. وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ

   [Ин оят дар бораи Абуяҳё Суҳайб писари Синони румӣ фуруд омада аст, ки чун мушрикон озораш доданд, ҳама дороияшро ба эшон дод ва худ ба Мадина ҳиҷрат карду сӯҳбати Пайғамбари гиромиро баргузид[[Нигаред, «Мустадрак»-и Ҳоким; 398/3.]].] Ва аз мардумон касе ҳаст, ки хештанро (ва дороияшро) барои ҷустани хушнудии Аллоҳ мефурӯшад. Ва Аллоҳ бар бандагонаш меҳрубон аст.

   2:207

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)