Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 169

1. إِنَّمَا يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوءِ وَالْفَحْشَاءِ وَأَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ

   Ҷуз ин нест, ки ӯ шуморо ба зишткорӣ (, чун маъсиятҳову гуноҳҳо) ва бешармӣ (- ба зинову ливот ва ба бухлу дигар корҳои бад) мефармояд ва ба он (мефармояд,) ки ба Аллоҳ дурӯғ бибандед, ки (онро) намедонед (, монанди таҳрими ончӣ ки ӯ ҳаром накарда аст ва ё баръакс ва ё дар шариати ӯ чизе бигӯед, ки намедонед ва ё Аллоҳро ғайри васфе ки Аллоҳ хешро васф кардааст ва ё ғайри васфе ки Фиристодааш васф кардааст, васф намоед ва ё ба Аллоҳ фариштае ё ҷинние ва ё инсоне ва ё набиеро барои тақарруб ҳамто ва шарик созед ва ё бе ягон далеле бигӯед, ки Аллоҳ ин офаридагонро барои фалон чиз офарида ва ё суханони Аллоҳ ва Фиристодаи ӯро бе ҳеҷ донише таъвил кунед).

   2:169

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)