Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 164

1. إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ وَمَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ مَاءٍ فَأَحْيَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيهَا مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ وَتَصْرِيفِ الرِّيَاحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ

   Ҳароина, дар (шигифтиҳои) офариниши осмонҳову замин ва дар рафтуомад(ва пайдарпаӣ ва косташавиву афзуншавӣ)-и шабу рӯз ва дар он киштие ки дар дарё бо ончӣ меравад, ки мардумро (бо бозаргонӣ ва ҳамл) суд медиҳад ва дар ончи Аллоҳ аз (абрҳои) осмон об (-и борон) фуруд оварда, пас бо он об заминро баъд аз маргаш (бо дарахтону растаниҳову гиёҳҳо) зинда гардонид ва дар он замин аз ҳар гуна ҷонваре пароканда сохт ва дар вазонидани бодҳо ва дар абрҳои (ба фармону қудратҳои илоҳӣ) ромшуда миёни осмону замин барои гурӯҳе ки меандешанд (баҳри ягонагии Аллоҳ) нишонаҳо(ва далилҳо)-ст.

   2:164

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)