Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 97

1. قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَىٰ قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَبُشْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ

   [Ҷуҳудон гуфтанд, ки агар ба Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ғайр аз Ҷибрил фариштаи дигаре ваҳй фуруд меовард, мо ба ӯ имон меовардем, зеро Ҷибрил душмани мост ва ӯ баҳри азобу қаҳтву ҷанг фуруд меояд ва Микоил дӯсти мост, ки бо сулҳу раҳмат ва ҳосилхезӣ фуруд меояд.] (Эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод), ба ҷуҳудоне ки Ҷибрилро душмани худ мешуморанд), бигӯ: «Ҳар кӣ ба Ҷибрил душман бошад, пас (ӯ душмани Аллоҳ аст, зеро ҳар кӣ душмани дӯсте аз дӯстони Аллоҳ бошад, ӯ душмани ҳама дӯстони Аллоҳ аст). (Эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) ҳароина, ӯ (яъне Ҷибрил) ба дастури Аллоҳ бар дили (покизаи) ту он(Қуръон)-ро фуруд оварда аст, ки он Қуръон бовардорандаи ончист, ки пеш аз он (, чун Таврот ва Инҷил фуруд омада) буданд. Ва барои муъминон раҳнамо (-и роҳи рост) ва муждадиҳанда (ба биҳишти ҷовидона) аст[[Нигаред, «Тафсири Табарӣ»; 1/388, ва «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4480.]].

   2:97

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)