Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 96

1. وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَىٰ حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا ۚ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَنْ يُعَمَّرَ ۗ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ

   Ва бегумон эшонро ҳаристарин мардум бар зиндагонӣ (-и гетӣ) биёбӣ ва (ҳаристар) аз касоне ки (ба Аллоҳ) ҳамто оварданд (, ки он ҳамтогирон ба зиндагардонии пас аз марг ва ба ҳеҷ пайғамбаре ва ба ҳеҷ китобе бовар надоранд). Яке аз эшон дӯст медорад (ва орзу мекунад), ки кош, ҳазор сол умр медид. Ва он (умри дароз) дуркунанда(ву раҳокунанда)-и ӯ аз азоб нест, агар (ба ӯ ҳазор сол) умр дода шавад. Ва Аллоҳ ба ончӣ (аз бадӣ ва табоҳкорӣ) мекунанд, биност.

   2:96

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)