Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 91

1. وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ قَالُوا نُؤْمِنُ بِمَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُونَ بِمَا وَرَاءَهُ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِمَا مَعَهُمْ ۗ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنْبِيَاءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ

   Чун ба эшон гуфта шавад, ки ба ончӣ Аллоҳ (ба Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ) фуруд оварда аст, имон оред (ва пайравияш кунед, бо такаббур ва саркашӣ) гӯянд: Мо (танҳо) бар ончӣ бар мо (аз Таврот) фуруд оварда шуда имон оварем (зеро имон ба Таврот моро басанда аст) ва ба ончӣ аз паси ӯ (чун Қуръон) аст куфр меоранд, ҳол онки (эшон медонанд, ки ончи ба Мухаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) фуруд оварда шуда аст) он (китоби Қурон бошад ки) рост боваркунандаи ончи бо эшон аст (ва Тавроту Инҷилро дар тавҳид ва пайгамбарӣ ва боззиндагардонӣ ва подош ва рӯзи растохез тасдиқ ва мувофақат мекунад). Бигӯ агар (ба ҳақиқат ба китобҳои худ) муъминон мебудед, пас чаро пеш аз ин (он) пайғамбарони Аллоҳро мекуштед (ки ба тасдиқи Таврот меомаданд ва ба аҳкоми он амал менамуданд ва шумо медонистед, ки куштани пайғамбарон аз имон нест, балки куфри ошкорост).

   2:91

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)