Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 61

1. وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَىٰ لَنْ نَصْبِرَ عَلَىٰ طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِهَا وَقِثَّائِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۖ قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَىٰ بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ ۚ اهْبِطُوا مِصْرًا فَإِنَّ لَكُمْ مَا سَأَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ

   Ва (ёд кунед) чун (фарзандони Исроил) гуфтанд: «Эй Мусо ҳаргиз бар як хӯриш (бо тарангабин ва мурғи бедона) шикебоӣ накунем, пас барои мо, аз Парвардигорат дархост намо, то баҳри мо (чизе) берун оварад, аз ончӣ замин аз тарраи он ва бодиринги он ва гандуми (нахуд) он ва нараски[[Нараск, яъне адас.]] он ва пиёзи он мерӯёнад. (Мусо) гуфт: «Оё он чиро, ки аз вай фурӯмоятар аст ба ончи аз вай беҳтар аст, бадал мекунед? (Ва ончӣ шумо мехоҳед, ба ҳар кишваре пайдо мешавад, аммо тарангбин ва мурғи бедона ки Аллоҳ онро бар шумо арзонӣ дошта аст аз беҳтарин хӯришҳост. Чун сухани Мусоро напазируфтанд ва якравӣ намуданд, Аллоҳ эшонро фармуд:) Ба шаҳре (аз шаҳрҳо) фуруд оед, пас ҳароина, (дар он шаҳр) ончӣ (аз тара ва гиёҳу растаниҳо) дархостед, шуморо бошад. Ва эшонро хорӣ (-и ҷизядиҳӣ) ва бенавоӣ фаро гирифт, (зеро неъматҳои Аллоҳ ва фармудаҳои ӯро қадр накарданд) ва ба хашме аз Аллоҳ гирифтор шуданд (бозгаштанд). Ин бад-он сабаб аст, ки эшон ба оятҳои Аллоҳ куфр меварзиданд ва пайғамбаронро (чун Закариё ва Яҳё) баноҳақ (-у ба бедод) мекуштанд. Ин бад-он сабаб аст, ки гуноҳ карданд ва (аз марзҳои Аллоҳ) дармегузаштанд.

   2:61

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)