Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 60

1. وَإِذِ اسْتَسْقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ ۖ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ ۖ كُلُوا وَاشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ

   Ва (ёд кунед) чун Мусо барои қавми (ташналаби) худ (аз Аллоҳ) об хост, пас гуфтем: «Ба чӯбдасти хеш санг (-и чилбури чаҳоргӯшае) ро (ки ҳамроҳи худ мебурданд) бизан, онгаҳ аз он (санг ба адади қабилаҳои банӣ Исроил) дувоздаҳ чашма равон шуд. Ба дурустӣ ҳар қавме (аз эшон) обишхӯри худро донистанд. Аз рӯзии Аллоҳ (ки шуморо бе ҳеҷ ранҷу заҳмате рӯзӣ дода аст) бихӯред ва биёшомед ва дар замин табоҳикунон бадкорӣ маварзед!

   2:60

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)