Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 251

1. فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ

   Пас эшонро бо дастури Аллоҳ (ва ёрии ӯ) шикаст доданд (ва бар эшон пирӯз гаштанд) ва Довуд (, ки дар сипоҳи Толут буд) Ҷолутро бикушт ва Аллоҳ (пас аз марги пайғамбарашон ва Толут) ба ӯ (, яъне ба Довуд бар фарзандони Исроил) подшоҳӣ ва дониш (-и пайғамбарӣ)-ро дод (ва бар ӯ китоби Забурро фуруд овард, ки дорои розҳои шариат буд) ва аз ончӣ мехост, бад-ӯ биёмӯхт (, монанди сохтани зиреҳ ва ҷавшан ва донистани сухангӯии мурғон). Ва агар дур кардани Аллоҳ мардумонро, гурӯҳеро бо дасти гурӯҳе намебуд (ва гурӯҳи бадкоронро дар ҷиҳод ва корзорҳо бо гурӯҳи некон нест намекард, бадӣ ҳама заминро фаро мегирифт ва) бегумон, замин (ба сабаби пирӯзии бадкорону кофирону мушрикон ва куштани мусалмонон ва вайрон намудани масҷидҳо ва паҳн гаштани гуноҳ ва куфру ширк) табоҳ мешуд валекин, Аллоҳ бар ҷаҳонҳо дорандаи бартарӣ (ва меҳрубонӣ ва эҳсон) аст.

   2:251

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)