Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 243

1. أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْيَاهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ

   Оё ба (достони) он касоне надидӣ, ки (аз фарзандони Исроил чун зодбумашон гирифтори бемории тоун шуд,) аз бими марг, аз хонаҳояшон берун омаданд ва эшон ҳазорон буданд. Аллоҳ ба эшон гуфт: "Бимиред", (онгоҳ ҳамагӣ бимурданд,) боз эшонро (баъд аз ҳашт рӯз, бо дуои пайғамбарашон) зинда гардонид (ва ин фирор эшонро аз марг раҳоӣ набахшид, ҳамчунин касе ки аз ҷанг мегурезад, фирораш ӯро аз марг наҷот нахоҳад дод). Ҳароина, Аллоҳ барои мардум дорандаи бартарӣ (ва инъому иҳсон) аст, (ки барои мардум нишонаҳои дурахшон ва далилҳои ошкорои худро нишон медиҳад,) валекин бештари мардумон (-и кофир) сипос (-и неъматҳои Аллоҳро) намегузоранд (, балки ношукрӣ меварзанд ва онҳоро инкор мекунанд).

   2:243

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)