Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 173

1. إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ ۖ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

   Ҷуз ин нест, ки (Аллоҳ) бар шумо мурдор ва хун[[Ғайр аз ду мурда: Малах ва моҳии мурда ва ғайр аз ду хун: Ҷигар ва сипурч (сиёҳлаб). ]] ва гӯшти хукро ҳаром карда аст ва ончиро ҳаром карда аст, ки дар куштани он ба ғайри (номи) Аллоҳ овоз баланд карда шуд (ва номи буте ва ё шахси мурдае ва ё мазоре ва ё ҷинӣ ва ё парӣ ва ё фаришта ва ё пайғамбаре ва ё валӣ ва ё шаҳиде ёд гардад). Пас ҳар кӣ (аз бими мурдан дар хӯрдани ин муҳаррамот) ночор монад (, пас бихурад, вале) дар сурат, ки (бар мусалмонон) на ситамкунанда ва на (роҳзани) азҳаддаргузаранда[[Ё аз андозаи садди гуруснагӣ нагузарад. ]] бошад (ва ё чандон нахӯрад, ки сер шавад ва на чандон ки аз заъф ҷонаш барояд ва низ онро чандон напазад, ки иштиҳо пайдо кунад), онгоҳ бар вай (дар хӯрдани он) гуноҳе набошад. Ҳароина, Аллоҳ (барои ёрони худ) омурзанда (ва барои фармонбарандагонаш) меҳрубон аст (ва аз раҳмати ӯст, ки ҳангоми зарурат ҳаромро мубоҳ гардонида аст).

   2:173

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)