Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 158

1. إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ ۖ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا ۚ وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ

   [Мусалмонон аз саъй кардан миёни Сафо ва Марва даст кашида буданд ва онро аз корҳои рӯзгори ҷоҳилият мепиндоштанд, чунки мушрикон байни Сафо ва Марва саъй мекарданд ва ду бутро «Исоф»-ро дар Сафо ва «Ноила»-ро дар Марва масҳ мекарданд. Пас Аллоҳи бузургвор ин оятро барои фарзияти саъй байни Сафо ва Марва фуруд овард[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Муслим; 2239 ва «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4495 ва 4496.]]:] Ҳароина, (дар ҳаҷҷу умра ҳафт бор саъй кардан миёни кӯҳи) Сафо ва Марва (ва маносику равишҳои парастиш) аз нишонаҳои (дини) Аллоҳ аст. Пас ҳар кӣ ҳаҷи хона (-и Аллоҳ) кунад ё умра ба ҷо оварад, пас бар ӯ боке нест, дар он ки миёни ин ҳар ду (ҳафт бор) гардиш кунад ва ҳар кӣ некӣ фузун кунад (ва пас аз адои фарзҳои ҳаҷ ва намозҳо ба нофила пардозад ва ё кори неке кунад), пас ҳароина, Аллоҳ сипосгузори доност (, ки ӯро музди накӯ медиҳад, чунки ӯ ҳама кирдору ниятҳои бандагонашро медонад).

   2:158

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)