Мусҳаф, саҳифа 603
-
قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ
(Эй Паёмбар, ба он мушриконе, ки аз ту хостанд соле шумо худоёни ботили эшонро парастиш намоед ва соле онҳо Аллоҳи яктои тавонои туро парастиш кунанд, эшонро) бигӯ, эй кофирон (ба яктогии Аллоҳ)!
109:1 -
لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ
(Акнун) ман он чиро шумо (монанди анбозу бутҳо) мепарастед, намепарастам.
109:2 -
وَلَا أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ
Ва на (акнун) шумо парастандагонед он (Аллоҳи яктои беҳамто)-ро ки мо мепарастам.
109:3 -
وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَا عَبَدْتُمْ
Ва на ман парастандаам он чиро шумо (ғайр аз Аллоҳи якто) мепарастед (ва парастиши бутҳоро напазирам ва шуморо пайравӣ накунам).
109:4 -
وَلَا أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ
Ва на шумо парастандагонед он (Аллоҳи ягона)-ро ки ман мепарастам (ва фармонҳои маъбудӣ ва шариъати ӯро нахоҳед пазируфт).
109:5 -
لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ
Шуморо ойини (ширку куфри) шумо ва маро ойини (яктопарастии Исломи) ман аст.
109:6 -
إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ
Чун ёрии Аллоҳ (зидди душманон) ва пирӯзӣ ( - и Макка) биёяд.
110:1 -
وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا
Ва мардумро бибинӣ, ки дар ойини Аллоҳ (ба Ислом) гурӯҳ-гурӯҳ дароянд.
110:2 -
فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ ۚ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا
Пас ба ситоиши Парвардигорат тасбеҳ бигӯ ва аз ӯ омурзиш бихоҳ (зеро сафари охирати ту наздик аст ва ба зудӣ ҷаҳонро падруд хоҳӣ гуфт)[Дар охири зиндагиаш Паёмбар дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод ин суханонро бисёр мегуфта аст: «Субҳоналлоҳи ва биҳамдиҳи ва астағфируҳу ва атубу илайҳи», яъне Аллоҳ хеле пок аст ва сипос мар ӯро, аз ӯ омурзиш мехоҳам ва ба сӯи ӯ пӯзиш (тавба) мекунам]. Ҳароина, ӯ (барои пӯзишхоҳон) бисёр пӯзишпазиранда аст.
110:3 -
تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ
111:1 -
مَا أَغْنَىٰ عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ
111:2 -
سَيَصْلَىٰ نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ
111:3 -
وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ
111:4 -
فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ
111:5
Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)