Сура 110 Ан-Наср (Наср)

1. إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ

   Чун ёрии Аллоҳ (зидди душманон) ва пирӯзӣ ( - и Макка) биёяд.

   110:1

2. وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا

   Ва мардумро бибинӣ, ки дар ойини Аллоҳ (ба Ислом) гурӯҳ-гурӯҳ дароянд.

   110:2

3. فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ ۚ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا

   Пас ба ситоиши Парвардигорат тасбеҳ бигӯ ва аз ӯ омурзиш бихоҳ (зеро сафари охирати ту наздик аст ва ба зудӣ ҷаҳонро падруд хоҳӣ гуфт)[Дар охири зиндагиаш Паёмбар дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод ин суханонро бисёр мегуфта аст: «Субҳоналлоҳи ва биҳамдиҳи ва астағфируҳу ва атубу илайҳи», яъне Аллоҳ хеле пок аст ва сипос мар ӯро, аз ӯ омурзиш мехоҳам ва ба сӯи ӯ пӯзиш (тавба) мекунам]. Ҳароина, ӯ (барои пӯзишхоҳон) бисёр пӯзишпазиранда аст.

   110:3

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)