Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 87

1. وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَقَفَّيْنَا مِنْ بَعْدِهِ بِالرُّسُلِ ۖ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ ۗ أَفَكُلَّمَا جَاءَكُمْ رَسُولٌ بِمَا لَا تَهْوَىٰ أَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَرِيقًا كَذَّبْتُمْ وَفَرِيقًا تَقْتُلُونَ

   Ва ба дурустӣ, ба Мусо китоб (-и Тавротро) додем (вале банӣ Исроил онро таҳриф намуда фармудаҳояшонро мухолафат карданд) ва аз паси ӯ фиристодагонро пай дар пай овардем (, ки бо шариати ӯ ҳукм мекарданд) ва Исо писари Марямро (вопасин пайғамбари банӣ Исроил гардонидем ва ӯро) нишонаҳои равшан додем (, ки бо дастури Аллоҳ мурдаро зинда мекард ва бемори пес ва махавро бо дастури Аллоҳ дармон мебахшид ва аз гил монанди колбад мурғ месохт ва дар он медамид, то бо дастури Аллоҳ зинда мегашту парвоз мекард) ва ӯро бо равони фархунда (-Ҷибрил) нерӯ бахшидем. Оё пас ҳар гоҳ, ки пайғамбаре назди шумо ончиро овард, ки нафсҳои шумо дӯст надорад, саркашӣ кардед, пас гурӯҳеро (чун Исо) дурӯғ доштед ва гурӯҳеро (монанди Яҳё ва Закариё) куштед.

   2:87

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)