Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 76

1. وَإِذَا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ قَالُوا أَتُحَدِّثُونَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاجُّوكُمْ بِهِ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ

   Ва чун (мунофиқону ҷуҳудон бо ёрони пайғамбар) бо касоне ки имон оварданд рӯ ба рӯ шаванд, гӯянд (ба Аллоҳ ва ба пайғамбари ӯ Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ) имон овардем (, ки дар китобҳои мо номи ӯ ёд шудааст) ва чун бо якдигар танҳо бимонанд (, ба касоне ки сифатҳои Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ба мусалмонон аз Таврот фош кардаанд,) гӯянд: «Оё ба эшон (, яъне ба муъминон) чизеро мегӯед, ки он (дарвозаҳои дониш) -ро Аллоҳ бар шумо кушуда аст (ва дар бораи Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) хабар дода аст) то ки бо он шуморо (рӯзи растохез) назди Парвардигоратон муҷодала кунанд (ки чаро пас аз шинохтани Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ӯро пайравӣ накардед)? Оё пас намеандешед.

   2:76

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)