Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 247 – 249

  1. وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا ۚ قَالُوا أَنَّىٰ يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمَالِ ۚ قَالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۖ وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

    Ва (пайғамбарашон) ба эшон гуфт: "Ҳароина, Аллоҳ барои шумо Толутро[[Дар он ҳангом Толут донотарин ва зеботарин, хушхӯтарин ва нирӯмандтарин кас дар фарзандони Исроил буд.]] (аз қабилаи Бенёмин) подшоҳ барангехт». Гуфтанд: "Чӣ гуна ӯро бар мо подшоҳӣ бошад, ҳол он ки мо ба подшоҳӣ аз вай сазовортарем (ва миёни мо шоҳзодагонанд ва ӯ ҷуз машкобе беш нест). Ва ба ӯ фарохие аз мол дода нашуда аст (, то дар барпо кардани подшоҳӣ аз он истифода кунад). (Пайғамбарашон) гуфт: «(Эй қавм, ман ӯро бо раъйи худ подшоҳ нагуморидаам, балки Аллоҳ маро ба ин кор фармон дода аст.) Ҳароина, Аллоҳ ӯро бар шумо (ба подшоҳӣ) баргузида аст[[Подшоҳони фарзандони Исроил аз қабилаи Яҳузо ва пайғамбарон аз қабилаи Левӣ буданд, аммо нажоди Толут аз қабилаи Бенёмин буд, на аз қабилаи Яҳузо ва на аз қабилаи Левӣ.]] (ва ӯ аз шумо донотар аст, ки чӣ касе аз шумо ба подшоҳӣ сазовортар аст) ва ӯро дар дониш (-и сарварӣ кардан) ва (нирӯи) тан[[Подшоҳ ё сарвари давлат, бояд аз донишҳои шариатӣ ва аз ҳунарҳои ҷанг ва сулҳ огоҳ ва донишманду зебо ва далеру нирӯманду танӯманд бошад.]] фарохӣ афзуда аст." Ва Аллоҳ ба ҳар касе хоҳад, подшоҳиро медиҳад (ва ӯ аз ончи карда аст, пурсида нашавад, вале мардум бо донишу ҳикмат ва меҳрубонияш аз ӯ дархост мекунанд). Ва Аллоҳ фарохидиҳандаи доност (, ки чӣ касеро фазл бидиҳад ва ӯ донад, ки чӣ касе сазовори фазл аст).

    2:247

  2. وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَىٰ وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلَائِكَةُ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ

    Ва (чун аз пайғамбарашон нишонае барои тасдиқи подшоҳии Толут дархост карданд, пайғамбарашон) ба эшон гуфт: "Ҳароина, нишонаи подшоҳии ӯ ин аст, ки сандуқ (-и чӯбини гумшуда)[[Гӯянд, ки сандуқ дар дасти қавми Амолиқа афтода буд ва чун онҳо ба бемории бавосир ва осебҳои зироъӣ гирифтор гаштанд аз он сандуқ фоли бад гирифтанд ва хостанд онро ба фарзандони Исроил баргардонанд ва сандуқро дар аробае ниҳоданд, ки онро ду гов мекашиданд ва рӯи онҳоро ба сӯи нишемангоҳи фарзандони Исроил карданд ва фариштагон онҳоро ба сӯи фарзандони Исроил ронданд, то ки пеши онҳо расиданд.]] пеши шумо меояд, ки дар (омадани) он (барои дилу ҷонҳои шумо) оромише аз ҷониби Парвардигоратон бошад ва бозмондае[[Гӯянд, ки сандуқи чӯбин, ки гӯё дар он Таврот ва бақияе ё порае аз алвоҳи Таврот, чӯбдаст, кафшҳои Мусо ва дастори Ҳорун ва андаке аз тарангабин буд, ки онр дар ҷангҳо ҳамроҳи худ ҳамчун парчам ҳамроҳи худ мегирифтанд. ]] аз ончӣ дудмони Мусо ва дудмони Ҳорун вогузоштаанд, ки онро фариштагон (пеши чашми мардум миёни осмону замин) мебардоранд (ва онро назди Толут мегузоранд). Ҳароина, дар ин кор (дар бозгаштани сандуқ) барои шумо нишона (-и подшоҳии Толут) аст, агар (ба Аллоҳ ва рӯзи бозпасин) бовардорандаед.

    2:248

  3. فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَمَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ ۚ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ ۚ فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قَالُوا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ ۚ قَالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ

    Пас чун Толут (бо ҳаштод ҳазор лашкариёнаш барои ҷанги қавми Ҷолут аз ватани худ Байтулмақдис) ҷудо шуданд (ва дар гармои сахт аз ӯ об хостанд, ӯ ба лашкариёнаш) гуфт: "Ҳароина, Аллоҳ шуморо бо дарёе[[Гӯянд, ки дарёи Шариа аст, ки байни Урдун ва Фаластин мегузарад.]] озмоишкунанда аст (, то фармонбарон аз саркашон пайдо шаванд ва ӯ бар ҳама чиз доност), пас ҳар кӣ аз (оби) он (дарё) нӯшид, ӯ (дар ин ҷанг) аз они ман нест (ва маро ҳамроҳӣ ва пайравӣ накунад, зеро ин кор далели бесабрии ӯст ва ҷанг сабру таҳаммулро мехоҳад). Ва ҳар кӣ он (об) -ро начашид, пас ба дурустӣ, ӯ аз они ман аст (, ки дар лашкари ман зидди Ҷолут ҷанг хоҳад кард), магар касе ки ба дасти хеш як мушт (об) баргирад (, то ташнагиашро бишканад), пас бар ӯ дар ин кор боке нест (, пас бештари эшон монанди чаҳорпоён даҳон ба об гузошта) аз он (дарё) бинӯшиданд, магар андаке аз эшон (ки сабр карданд ва об нанӯшиданд ё бо нӯшидани як мушт об иктифо карданд), пас ӯ ва касоне ки ҳамроҳи ӯ имон оварданд (ва бар ташнагӣ сабр карданд ва ё аз оби дарё фақат як мушт об нӯшиданд) он (дарё)-ро бигузаштанд ва гурӯҳе аз эшон (касоне ки оби дарё нӯшиданд,) гуфтанд, ки имрӯз моро бо Ҷолут ва лашкариёнаш (ки наздики сад ҳазор нафаранд, тобу) тавоне нест (, зеро эшон аз мо бештаранд ва мо андакем ва аз дарё нагузаштанд). (Донишмандони эшон,) он касоне (ки бо яқин) медонистанд, ки эшон (рӯзи бозхост) бо Аллоҳ вохӯрандагонанд, (эшонро дилдорӣ ва рӯҳбаланд мекарданду) гуфтанд: «(Пирӯзӣ аз ҷониби Аллоҳ аст, на аз бисёрии сипоҳ), басо гурӯҳе андак, бо хости Аллоҳ, бар гурӯҳе бисёр пирӯз гашта аст. Ва Аллоҳ (бо ёрмандӣ ва дастгирии худ) ҳамроҳи шикебоён аст».

    2:249

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)