Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 224 – 227

  1. وَلَا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمَانِكُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَتَتَّقُوا وَتُصْلِحُوا بَيْنَ النَّاسِ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

    [Парвардигори ҷаҳониён бандагонашро наҳй мекунад, ки бо номи ӯ савганд ёд карданро мониаи анҷом додани корҳои накӯ гардонанд, то савганд ёд кардан, эшонро аз тарки гуноҳ боздорад, монанди ин ки савганд хӯрад, ки ба фалон кас садақа намедиҳам ва ё савганд ёд кунад, ки миёни ду нафар оштӣ намеандозам...] Ва (номи) Аллоҳро барои савгандҳои хеш монеа (ва дастафзор ва баҳона) масозед, ки накӯкорӣ кунед ва парҳезгорӣ намоед ва миёни мардум ислоҳ варзед (, чунончи агар савгвнд ёд кардед, ки ба Худо, ин корро намекунам ва ё ба Худо он корро мекунам ва ин кори накӯро анҷом намедиҳам, беҳтар он аст, ки кори хайрро анҷом диҳед ва каффорати савгандро бидиҳед ва магӯед, ки ман савганд ёд кардам ва савгандамро намешиканам ва бо ин кор хештанро аз накӯкорӣ бозмадоред). Ва Аллоҳ (ба суханон ва кирдору аҳволу шумо) шунавои доност.

    2:224

  2. لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَلَٰكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ

    Аллоҳ шуморо ба беҳудагӯӣ дар савгандҳоятон[[Дар маъсияти Аллоҳ, вафо на ба савганд аст ва ба назр ва на дар буридан аз хешовандон ва на дар ончӣ зердаст ва милки шахс набошад, нигаред, "Саҳиҳ"-и Бухорӣ; 6663.]] (дар дунё бо кафорат ва дар охират бо уқубат) муохаза намекунад (, монанди ин ки бигӯед, "оре, ба Худо" ва "на, ба Худо"), валекин, шумо (дар охират) ба ончӣ муохаза мекунад, ки дилҳои шумо қасд (-и кори баде ва ё дурӯғгӯӣ ё шикастани савганд) карда аст (ва ба чизе ба дурӯғ савганд ёд кардаед, ки он гузашта аст ва шумо медонед, ки он савганд дурӯғ аст). Ва Аллоҳ омурзандаи (беҳудагуиҳои шумо ва дар кайфар кардани шумо) бурдбор аст (, ки уқубути бандагонашро таъхир меандозад).

    2:225

  3. لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ ۖ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

    Он касонро, ки занонашонро ило мекунанд[["Ило" савганд хӯрдани шавҳар бар тарки мубоширати занаш аст ва "ило" барои таъдиби занон равост, вале бояд ки аз чаҳор моҳ нарасад. Ва Пайғамбари гиромӣ (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) занонашро барои таъдиб як моҳ "ило" карда буд.]] (ва савганд ёд мекунанд, ки бо занони худ, то муддате ҳамхобагӣ намекунанд), чаҳор моҳ интизор кашидан лозим аст (, онгоҳ занонашонро ё бозмегардонанд ё ки талоқ медиҳанд). Пас, агар (аз ин савганд бо муоширати занонашон) бозгаштанд, пас (кафорати савгандро доданд). Ҳароина, Аллоҳ (ба ончӣ шумо дар ҳаққи занони худ тақсир кардаед,) омурзгори меҳрубон аст.

    2:226

  4. وَإِنْ عَزَمُوا الطَّلَاقَ فَإِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

    Ва агар ҷудоӣ(, яъне талоқ)-ро қасд карданд, пас ҳароина, Аллоҳ шунавои доност.

    2:227

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)