Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 20

1. يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ ۖ كُلَّمَا أَضَاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوا ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

   (Аз сабаби шиддати рӯшноӣ) наздик аст, ки одурахш чашмҳояшонро бирабояд (ва кӯрашон гардонад). Ҳар гоҳ одурахши (имон) эшонро равшанӣ диҳад, эшон дар он рӯшанӣ роҳ раванд (ва онро пайравӣ кунанд) ва чун (оташак назанад, ба сабаби шакку тирагии дилҳояшон) бар эшон торик шавад (ҳайрону сарсон дар куфри хеш) биистанд. Ва агар Аллоҳ хоҳад (ба сабаби онки ҳақро пас аз донистан тарк намуданд) шунавоӣ ва дидаҳои эшонро бибарад. (Эй мунофиқон, аз Аллоҳ битарсед,) ҳароина, Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност.

   2:20

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)