Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 17

1. مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَا يُبْصِرُونَ

   Достони эшон монанди достони касест, ки (дар торикии ширк буда, пас) оташ (-и имон) афрӯхт (-у имон овард), пас чун оташ пиромуни ӯро рӯшан кард, (чапу ростро бидид ва ҳарому ҳалолу неку бадро бишинохт ва баъд аз имон овардан куфр варзид,) Аллоҳ нури эшонро бибурд (ва назди эшон ахгару дудро раҳо кард то дигар ҳарому ҳалолу неку бадро надонанд) ва эшонро дар торикиҳо (-и шакку куфру нифоқ) бигзошт, ки ҳеҷ (роҳи некиву имонро) набинанд (-у раҳнамунӣ пайдо накунанд).

   2:17

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)