Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 243 – 244

1. أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْيَاهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ

   Оё ба (достони) он касоне надидӣ, ки (аз фарзандони Исроил чун зодбумашон гирифтори бемории тоун шуд,) аз бими марг, аз хонаҳояшон берун омаданд ва эшон ҳазорон буданд. Аллоҳ ба эшон гуфт: "Бимиред", (онгоҳ ҳамагӣ бимурданд,) боз эшонро (баъд аз ҳашт рӯз, бо дуои пайғамбарашон) зинда гардонид (ва ин фирор эшонро аз марг раҳоӣ набахшид, ҳамчунин касе ки аз ҷанг мегурезад, фирораш ӯро аз марг наҷот нахоҳад дод). Ҳароина, Аллоҳ барои мардум дорандаи бартарӣ (ва инъому иҳсон) аст, (ки барои мардум нишонаҳои дурахшон ва далилҳои ошкорои худро нишон медиҳад,) валекин бештари мардумон (-и кофир) сипос (-и неъматҳои Аллоҳро) намегузоранд (, балки ношукрӣ меварзанд ва онҳоро инкор мекунанд).

   2:243

2. وَقَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

   [Ҳамчуноне ки ҳазар кардан, касеро аз қадар суд ва раҳоӣ намебахшад, ҳамон гуна фирор аз ҷиҳод ва дурӣ ҷустан аз он маргро на дур мекунад ва на наздик, балки марг ҳатмист, рӯзӣ тақсимшуда аст ва чизе бар онҳо фузӯда ва чизе аз онҳо кам намешавад.] Ва (эй муъминон, чун донистед, ки фирор аз марг беҳуда аст,) дар роҳи (хушнудии) Аллоҳ (ва барафроштани дини ӯ бо кофирон) корзор кунед (, на барои ҳавасу ҳаво ва ғаразҳои худ) ва бидонед, ки Аллоҳ (ба гуфтору кирдор ва рафтору пиндор ва аҳволи шумо) шунавандаи доност.

   2:244

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)