Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 155 – 156

1. وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ ۗ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ

   Ва албатта шуморо ба чизе (, яъне ба андаке) аз тарс (-и душманон) ва гуруснагӣ ва костагии молҳо ва ҷонҳо (- ба марги фарзандону наздикон ва дӯстону ёрон) ва (ба осебҳои кишт ва) костагии меваҳо биёзмоем (, то бидонем, ки кадомяки шумо шикеботар аст). Ва шикебоёнро (ба биҳишт) мужда бидеҳ!

   2:155

2. الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

   Он касонеро (мужда бидеҳ,) ки чун бад-эшон сахтӣ (ва ё бало ва ё андӯҳе) бирасад, гӯянд: Мо аз они Аллоҳем (ва бандагону милки ӯем, ӯ ҳарчӣ хоҳад, бо мо мекунад ва мо ба ҳукмҳои ӯ гардан ниҳодаем ва ба қазову қадари ӯ розием) ва ҳароина, мо (пас аз марг) ба сӯи ӯ бозгардондаем (ва ӯ моро подош мекунад ва медонем, ки заррае аз кирдори неку бади мо назди ӯ кам намешавад).

   2:156

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)