Сура 35 Фотир (Офаринанда), оят 9

  1. وَاللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَابًا فَسُقْنَاهُ إِلَىٰ بَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَحْيَيْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ كَذَٰلِكَ النُّشُورُ

    Тарҷума бо калимаҳо

    وَٱللَّهُ
    И Аллах –
    ٱلَّذِىٓ
    Тот, Который
    أَرْسَلَ
    посылает
    ٱلرِّيَٰحَ
    ветры,
    فَتُثِيرُ
    и затем поднимают они
    سَحَابًا
    облака,
    فَسُقْنَٰهُ
    и затем Мы гоним их
    إِلَىٰ
    на
    بَلَدٍ
    место
    مَّيِّتٍ
    безжизненное,
    فَأَحْيَيْنَا
    и оживляем Мы
    بِهِ
    этим
    ٱلْأَرْضَ
    землю
    بَعْدَ
    после
    مَوْتِهَا
    её безжизненности.
    كَذَٰلِكَ
    Таким же образом
    ٱلنُّشُورُ
    (произойдет) воскрешение.

    Аллоҳ таоло аст, ки бодҳоро равон мекунад ва [онҳо низ] абреро бармеангезанд; сипас Мо он [абр]-ро ба сӯйи сарзамине [хушк ва] мурда мефиристем ва ба [василаи] он заминро – пас аз хушкӣ ва хазонаш–зинда мекунем. Барангехтан [-и мурдагон аз қабрҳо низ] чунин аст

    35:9

Тарҷума: Маркази тарҷумаи «Руввод»

Сура 35 Фотир (Офаринанда)