Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 127 – 129

1. وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

   Ва (ёд кун ) чун Иброҳим ва Исмоил (сутунҳо ва) бунёдҳои хонаро мебарафроштанд (ва тарсон аз ин ки ин кор пазируфта нагардад ва умедвор аз меҳрубонии ӯ) гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, (корҳои моро барои ҷустани хушнудии хеш бигардон ва ин сохтани хонаатро) аз мо бипазир, ҳароина, ту шунавои (суханон ва ба кирдори бандагон) доноӣ.

   2:127

2. رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

   Эй Парвардигори мо, моро барои (фармонҳои) худат фармонбарандагон бигардон (ва моро дар Ислом устувор бидор) ва аз фарзандони мо барои (бузургдошти) хеш гурӯҳи гарданниҳодагон бисоз (, ки туро бо ихлос бипарастанд) ва барои мо равишҳои парастишро, (монанди равишҳои Ҳаҷ ва ғайраро) бинамо (ва биёмӯз) ва (агар гуноҳе ва ё костагие аз мо сар занад) бар мо пӯзиш фармо! Ҳароина, ту тавбапазири меҳрубонӣ.

   2:128

3. رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ ۚ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

   Эй Парвардигори мо, дар миёни эшон (яъне дар миёни фарзандони Иброҳим) аз эшон пайғамбаре[[Аллоҳ ин ниёиши Иброҳимро бо фиристодани Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пазируфт.]] бифирист, ки бар эшон оятҳои (Қуръони) туро бихонад ва китоб (-и Қуръонро) ва дониш (-суннат ва розҳои шариат ва фиқҳу некӯӣ ва ахлоқ)-ро ба эшон биомузад ва (ҷону хиради) эшонро (аз ширку куфру маъсиятҳо ва ахлоқи нописандида бо яктопарастӣ ва имон ва корҳои накӯ ва бо ахлоқи сутуда) пок созад. Ҳароина, (бар ҳама чиз тавоно ва) забардасти донишманд туӣ».

   2:129

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)