Сура 50 Қоф, оят 17 – 18

1. إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ

   Вақте ду фаришта, ки бар самти росту чап муроқиб нишастаанд, [рафторашро] сабт мекунанд

   50:17

2. مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ

   Ҳар сухане, ки бар забон меоварад, дар канораш [фариштаи] муроқибе омодааст

   50:18

Тарҷума: Маркази тарҷумаи «Руввод»