Сура 37 Ас-Соффот (Фариштагони сафбаста), оят 62 – 66

1. أَذَٰلِكَ خَيْرٌ نُزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ

   Оё ин [неъмати биҳишт, каримонатар ва] барои пазироӣ беҳтар аст ё дарахти зақум [дар дузах]?

   37:62

2. إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِلظَّالِمِينَ

   Бе тардид, Мо он дарахтро мояи озмоиши ситамгорони [мушрик] додаем [чаро ки мегӯянд: «Ҳеҷ дарахте дар оташ намерӯяд»]

   37:63

3. إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ

   Дар ҳақиқат, он [мояи азоб] дарахте аст, ки аз жарфои дузах мерӯяд

   37:64

4. طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ

   Меваҳояш [чунон бадманзар аст, ки] гӯё сарҳои шаётин аст

   37:65

5. فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ

   Онон [дузахиён] аз [меваҳои талхи] он мехӯранд ва шикамҳоро аз онҳо анбошта мекунанд

   37:66

Тарҷума: Центр переводов «Руввад»