Сура 100 Ал-Одиёт (Аспони даванда), оят 1 – 6
-
وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا
Савганд ба аспҳои даванда, ки нафасзанон [ба сӯйи майдони ҷиҳод] пеш мерафтанд
100:1 -
فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا
Ва савганд ба аспҳое, ки [бо бархӯрди сумҳояшон ба сангҳо] шарораи [оташ] эҷод карданд
100:2 -
فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا
Боз савганд ба аспҳое, ки дар субҳгоҳон [бар душман] юриш баранд
100:3 -
فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا
Пас, дар он ҳангом гарду ғубор барангезанд
100:4 -
فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا
Он гоҳ ба миёни [сипоҳи душман] дароянд
100:5 -
إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ
Яқинан, инсон дар баробари [неъматҳои] Парвардигораш бисёр носипос аст
100:6
Тарҷума: Маркази тарҷумаи «Руввод»