Сура 100 Ал-Одиёт (Аспони даванда), оят 1 – 6

  1. وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا

    Савганд ба аспҳои даванда, ки нафасзанон [ба сӯйи майдони ҷиҳод] пеш мерафтанд

    100:1
  2. فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا

    Ва савганд ба аспҳое, ки [бо бархӯрди сумҳояшон ба сангҳо] шарораи [оташ] эҷод карданд

    100:2
  3. فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا

    Боз савганд ба аспҳое, ки дар субҳгоҳон [бар душман] юриш баранд

    100:3
  4. فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا

    Пас, дар он ҳангом гарду ғубор барангезанд

    100:4
  5. فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا

    Он гоҳ ба миёни [сипоҳи душман] дароянд

    100:5
  6. إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ

    Яқинан, инсон дар баробари [неъматҳои] Парвардигораш бисёр носипос аст

    100:6

Тарҷума: Маркази тарҷумаи «Руввод»